Het verhaal
Ik zag iets.
En in plaats van door te lopen, ben ik naar jullie toe gekomen.
Een kus van papa.
Samen neuzen bij een kleurrijke winkel.
Hand in hand door die mooie steeg.
Iets kleins. Een moment dat nu misschien vanzelfsprekend lijkt, maar later van onschatbare waarde bleek.
Waarom?
Ik zie zulke momenten al jaren.
Ik kijk in scènes. Ik zie veel.
Soms zoveel dat er tussen zien en doen een hele wereld ontstaat.
Dus liet ik het voorbij gaan.
Twijfel.
Overdenken.
Alle redenen waarom ik iemand beter niet kan storen.
Waarom wat ik zie misschien alleen voor míj bijzonder is.
Lange tijd dacht ik dat mijn manier van kijken mij ingewikkeld maakte. Nu wil ik ontdekken wat er gebeurt als ik haar vertrouw. Als ik erop vertrouw dat iets wat míj raakt, ook iets bij een ander kan raken. Als ik niet vooraf probeer te bepalen wat die blik waard is, maar hem eerst de wereld in breng. Als ik niet vooraf probeer te bepalen wat die blik waard is, maar hem eerst de wereld in breng. Want iedere keer dat ik dat wél deed gebeurde er iets. Ik zag een moment. Ik stapte er op af. Ik maakte de foto. En iemand kreeg iets terug wat diegene zelf niet had kunnen zien. Zichzelf, samen. Midden in een moment dat anders gewoon voorbij was gegaan. Dit project gaat niet alleen over fotografie. Het gaat over de afstand tussen zien en doen steeds kleiner maken.
Over de ruimte innemen voor wat ik zie, zonder vooraf te weten wat het oplevert. Om te vertrouwen op wat ik zie — en ernaar te handelen. En om de obsessie steeds meer te zien als zegen.
“Het gat tussen zien en doen.”
Ik hoef niet te weten wat er gebeurt om ergens op af te mogen stappen. En ik hoef mijn manier van kijken niet kleiner te maken. Ik mag haar de ruimte geven. Eerst zien. Altijd vertrouwen. Gewoon doen.
Gewoon DOEN.